De eerste week van maart staat in teken van de camper schoonmaken en stress voor de rechtzaak.
Het is gelukkig prachtig weer dus we kunnen de camper goed laten luchten en drogen nadat alles weer helemaal gepoetst is. Tim gaat samen met Rick de dag na de rechtzitting naar NL rijden. Hij wil er zo kort mogelijk over doen om hier ook weer snel aan het werkt te kunnen. Met die hoge dieselprijzen kost het een vermogen om in NL te komen, maar eenmaal daar kan hij dan wel geschorst worden.
De rechtszitting: we besluiten Fea weer niet mee te nemen, wat volgens onze advocaat prima is. We spreken een uur voor de zitting af om nog even wat dingen te bespreken. Een advocaat is hier trouwens niet heel duur. De beste man moet 1,5 rijden om bij de zitting te zijn. Komt een uur eerder, doet zijn werk bij de zitting en gaat dan weer 1,5 uur naar huis rijden. Het hele pakket plus voorwerk en een online meeting met ons kost €150,-. Volgens mij kijkt een Nederlandse advocaat alleen een emailtje na voor dat geld.
We hebben om 14:00 afgesproken en om 15:00 begint de zitting. Wij zijn lekker Nederlands op tijd en ja Nederlanders we zijn echt optijd freaks. Het zit erin gefokt denk ik, want bij iedere meeting die er is met gemiste culturen, zijn de Nederlanders er altijd net als eerste en op tijd. Het wordt ook enorm gewaardeerd. Maar we staan zelf vaak te wachten op de ander. Deze keer dus ook, want de advocaat kom om 14:35 pas aankakken met het excuus dat het druk was op de weg. Echt waar, druk op de weg bestaat niet in Portugal. Alleen dat weten ze hier niet. Vele weten niet hoe het op de weg is in andere landen. Portugese veroorzaken de vertraging over het algemeen zelf. Ze parkeren werkelijk overal, het liefst op een rotonde, maar in ieder geval zo dat andere er nauwelijks doer kunnen. Straten zijn smal en als je een slome voor je hebt dan ben je de Sjaak en zal er rustig achter moeten blijven. Een hele opgave voor een Nederlander die optijd wil komen. Dus wat doet die Nederlander, die gaat op tijd de deur uit. Dat kennen ze hier al helemaal niet.
Terug naar de rechtszitting. Terwijl we iets verderop van het gebouw staan te wachten met Rick en Max, loopt onze rechter voorbij. Ik zie dat hij ons ziet en herkent, maar zodra hij dichterbij is kijkt hij snel weg. Die man had het de vorige keer al gezien, dat er niets aan ons gezin mankeert en hij verveelde zich duidelijk kapot. De openbare aanklaagster, dat mens veroorzaakt de extra vragen en eisen en moeilijk gedoe.
De advocaat komt dus om 14:35 en stelt voor om even ergens koffie te gaan drinken. Hier voel ik wat paniek opkomen, wat betreft het optijd komen voor de rechtszitting. Maar we zijn in de stad met overal cafeetjes, dus het moet lukken. We gaan snel ergens zitten. Vorige keer kregen we vragen over de vaccinaties. We hebben online via de rivm bewijzen opgevraagd en die heeft hij mee. Verder is het belangrijk dat ik geen discussie aanga over dit onderwerp. Hij legt uit dat de rechters het 100% met me eens zouden kunnen zijn, waarom we gestopt zijn met vaccineren, maar hij zal dit nooit toegeven in de rechtszitting. Het landelijk protocol of regeringsbesluit is hierin leidend. Voor de rest moeten we even afwachten wat ze willen. Wat ook belangrijk is om te weten is dat de dame die voor ons vertaalde, dat ze dat een mafkees vonden. Ze had een beetje een hippie uitstraling, maar de rechtbank hier haar zelf in, dus wij kunnen daar verder ook niets aan doen. Ze was te lang van stof. Ze wilde alles keurig vertalen, maar van de rechtbank moet ze samenvattingen geven aan ons. Ze zorgde dus voor irritatie bij de rechter en de rest die er zat. Zelf vind ik 1 op 1 vertaling het meest prettig. Nou ja, we gaan zien wie er nu vertaald en wat ze willen. Het is bijna 15:00, dus we gaan snel naar de rechtbank.
De meneer van Securanca Social is er weer. Hij is een soort kinderbescherming en is toen op huis visite geweest. Hij begroet ons en de jongens hartelijk. Dezelfde vertaalster is er ook. En dan begint het wachten, want de zaak voor ons loopt uit. Na 45 min wordt iedereen wel wat onrustig. We zijn allemaal wel uitgeklets en de jongens vervelen zich te pletter. Iemand komt naar ons toe om te zeggen dat het nog wel even gaat duren. De advocaat zegt dat we wel even naar buiten kunnen als we willen. Tim gaat dus even een luchtje scheppen met de jongens, want die trekken dat saaie wachten echt niet meer. 40 minuten later zijn we dan eindelijk aan de beurt en de jongens komen ook net terug met een big mag achter hun kiezen.
De advocaat gaat eerst naar binnen om te overleggen. Volgens mij doet hij dit vooral om het vertalen te ontwijken. Nu staan we dus voor de deur van de zaal nog eens 20min te wachten. Ik ben er doodmoe van. De advocaat komt blij naar buiten. Ze doen ons een voorstel en de advocaat vindt het een mooi voorstel. Het voorstel:
We schrijven de kinderen in op een door Portugal geaccepteerde online school.
We laten ons adviseren over vaccinaties die volgens hun nodig zijn.
We zorgen goed voor onze kinderen. We geven ze eten en drinken, zorgen dat ze schoon zijn en verzorgt.
Over 30 dagen moeten ze ingeschreven staan en over 5 maanden krijgen we controle.
Ik vraag aan de advocaat hoe we hier dan allemaal aan gaan voldoen. Volgens hem gaan we dat allemaal later rustig bekijken. Met deze overeenkomst hebben we alle tijd en kunnen we alle kanten op. Hij had om meer tijd gevraagd en hoewel de rechter dat prima vond, Vond de openbare aanklaagster dat niet en stond erop dat het 30 dagen moest zijn. De advocaat lacht erbij, want je mag altijd om uitstek vragen als je 30 dagen bijna om zijn.
We mogen naar binnen. Daar krijgen we de echte overeenkomst te zien en de vertaalster vertaald hem. We besluiten te tekenen en 5 minuten later staan we buiten. Pffff van mij hadden ze dit ook in een email mogen zetten.
Het is een energievreter, maar we staan weer buiten, bedanken iedereen en de man van de kinderbescherming maakt nog een dolletje met de jongens en dan gaat iedereen. Wat een energievretende tijdsverspilling voor iedereen.
De volgende morgen gaan we meteen door met Tim en Ricks vertrek. Ze proberen zo min mogelijk mee te nemen, want ze vliegen terug met een rugzak. Ze nemen makkelijk eten mee en weggooi servies. Een oud deken dat weg kan en geen kussens en niet vergeten kakzakken.
We doen de spullen erin en een laatste ronde voor een extra check en dan gaan ze. De camper waar het gele avontuur mee begon. Waar we drie jaar in gewoond hebben en ons veilig overal naartoe bracht. Het afscheid doet een beetje zeer en ik moet er van huilen. Mijn lieve buurvrouw komen me troosten en babbelt lief in het Portugees tegen me aan. Zij gaat de camper ook missen. Ze vertel dat ze hem iedere morgen gedag zei en het was haar vriend geworden op haar eenzame stukje bovenop de berg. Maar de camper gaat voor geld zorgen en dat is voor ons nieuwe dak. Dat heb ik haar vertelt, dus nu vertelt ze het aan mij. Lief mens. Ze huilt gezellig even mee.
Wij zijn nu even met zijn drieën en voor ons gaat het normale dagelijks leven door. Tot er dinsdagavond een Nederlands gezin op onze camperplaats land. Nadat ze het land verkent hebben komen ze even een bakkie doen. Ze vertellen hun verhaal. Net ons opzoek naar een andere toekomst en twee kinderen die hun draai niet konden vinden in het onderwijs. Na een nachtje slapen komen ze weer even aan de deur. Ze willen ons graag helpen met het opruimen van het land en hij weet hoe je met een kettingzaag moet werken. Zij gaan vast aan de slag terwijl ik mijn werkuren afrond. In de middag maken we een vuur om al wat takken weg te branden.
Donderdagochtend gaan ze verder en ze zeggen dat ze graag nog eens terug komen voor een langer bezoek. Wij gaan in de avond op pad. We gaan een nieuwe trui kopen voor Max, want hij is overal uitgegroeid. Je valt echt van je stoel als je Max in een nette broek en overhemd zit, want het wordt al een knappe vent, maar hij houdt van een comfortabel kloffie.
Geen tijd om te rusten, want Tim moet meteen weer aan het werk.
Ook zijn we ons aan het voorbereiden voor een cabaret avond. Tim gaat een liedje zingen met Rick, Max en hun vrienden. Ik zit in een koor en dan doen de kinderen nog mee in een toneelstuk en Fea in een circus groep. Iedereen in aan het oefenen.
Max ging een paar dagen geleden ons watervat vullen en toen zat er een kitten bij onze kraan op een schaal waar kip in had gezeten. Als ze Max ziet vlucht ze weg en schiet ze onder schuur in. Max gaar haar zoeken, maar ze verstopt zich in een hoekje. Max gaat meteen eten voor haar halen. Hij zet een blikje tonijn voor haar neer en af en toe rent ze uit haar schuilplaats steelt een hap en verstopt zich weer. Het arme ding is broodmager en doodsbang. Tim wil haar de schuur uit hebben, maar ze kruipt steeds verder weg en laat zich niet wegjagen.
Ik zet voortaan iedere dag eten neer en na een week blijft ze lang genoeg bij het bakje staan voor een foto. Ik weet trouwens niet of het een hij of een zij is. Ik mag haar van Tim geen eten geven, maar wat voor kans heeft z’n beestje nou als ik haar nu van de honger weg laat gaan om te zweren en te zoeken naar eten.
Ik besluit dat ik haar tam wil maken, dan laten sterrieliseren en dan een familie voor haar te zoeken.
We sluiten deze maand af met een fantastische cabaret avond van onze community. Ik zing mee in het koor met het nummer This is me, Fea heeft een optreden met haar circus groep, Tim doet een liedje met Rick, Max en twee vrienden en dan doen alle kinderen van het project nog een paar scènes van Romeo en Julia, met Rick in de fantastische rol van Julia. Om hier te zijn met al deze mensen en samen deze fantastische avond te beleven, laat ons herinneren hoe fijne we het hier hebben en hoe heerlijk onze kinderen door hun tiener jaren rollen.
