De voorbereidingen voor ons tripje naar Nederland komen er ook aan. Ik wil dan toch het een en ander afgerond hebben als ik weg ga. De olijven moeten in ieder geval geplukt worden voordat ik ga. Helaas heeft niemand gereageerd en of mensen kunnen het niet inplannen om te doen. Eigenlijk moet je alles laten vallen zodra de olijven klaar zijn om geplukt te worden. Mijn buren zijn ook aan het plukken en ik probeer een beetje info te winnen, maar ze zijn te druk.
Hoewel mensen mijn plan van gezamelijk plukken een fantastisch idee vinden, nu lukt het niet. Uiteindelijk heb ik weer een ander plan. Vrienden van ons hebben genoeg bomen voor een eigen oogst. Zij hebben een boomgaard bij Tomar in de buurt en zoeken hulp. Ik stel voor dat ik eerst mijn eigen bomen pluk, en ze daarna ga helpen, als mijn eigen olijven met hun pers mee mogen. Ze vinden het prima, dus voor 10 oktober staat onze eigen oogst gepland en dan ga ik de 11de bij hun helpen. Yes, ik ga mijn eigen olijven oogsten!!!!
We kunnen weer verder met het gewone leven haha. Fea heeft een melkkies met een enorm gat. De vulling die er ooit gezeten heeft is er al heel lang geleden uitgevallen zegt ze. Lekker op tijd moppie. Nu is het gat zo diep dat haar tandvlees erboven ontstoken is. Ik moet dus opzoek naar een tandarts. Fea heeft niets gezegd omdat de tandarts in Doetinchem, drie jaar geleden, haar de stuipen op het lijf heeft gejaagd toen dat gaatje gevuld moest worden. Ze raakt dus ook een beetje in paniek als ik over de tandarts begin. Helaas kan ik dit niet makkelijker maken, want dit moet even gebeuren.
Na wat rondvragen krijg ik van twee vrienden goede verhalen van een tandarts in Lousa, dat is 25 minuten rijden van ons huis. Ik ga ze bellen en de assistente kan Engels dus dat is vast een plus. Na het weekend op 7 oktober kunnen we er terecht. Ondertussen is de ontsteking een abces geworden.
Feetje heeft echt de zenuwen van die afspraak maar het is de 7de dus we gaan. De tandarts en assistente zijn super lief voor haar en stellen haar op haar gemak voor dat ze gaan kijken. Ook wordt er een foto gemaakt. De conclusie is, de kies moet eruit, maar eerst een week aan de antibiotica om de ontsteking rustig te krijgen. Dit was dus een makkie. Fea vond het helemaal gezellig met de dames.
Er wordt een nieuwe brief bezorgd van de Portugese kinderbescherming. We moeten papieren aanleveren van de inschrijving van een Portugese school. Ik maak dus een pakketje klaar van de Amerikaanse school waar de kinderen ingeschreven staan met de notitie dat onze kinderen internationaal onderwijs krijgen en we dat graag zo houden. We weten nog niet waar onze toekomst ligt of waar ze willen gaan studeren. Ik voeg hun cijferlijst toe met alle vakken erop en ze weten natuurlijk dat ons project vooral een sociale rol heeft. We zien wel wat ze erop gaan antwoorden.
Zaterdag deel twee bij die vrienden van ons. Wow die bomen hangen echt super vol. We oogsten 5 bomen en we zijn daar met 7 man uren mee bezig. Zakken vol olijven komen er van de bomen.
Druk druk druk, door naar het volgende feestje, want hieper de piep, ons Max is 15 geworden
Op maandag kunnen we een beetje bijkomen en dan dinsdag hups naar de tandarts. De dames zijn weer zo lief en ze hebben veel geduld. Eerst krijgt Fea een verdovende pasta op haar tandvlees en dat moet even inwerken dus dat betekent gezellig kletsen. Daarna komt de verdoving en die voelt ze bijna niet. Dan denkt de tandarts dat ze die kies er even uit wipt, maar dat doet hij niet, dus ze moet nog een keer trekken en dan zelfs nog een keer. Pfff dat zag er toch heftig uit. Fea had er minder last van. Ze is verbaasd dat het al klaar is als die eruit is. Volgens de tandarts kunnen we nu het beste een ijsje gaan eten.
We gaan verder met inpakken voor morgen. Of eigenlijk vannacht, want we vliegen vroeg in de ochtend, dus dat betekent om 02:00 de bus in richting het vliegveld. Ik ben met mijn werk overeengekomen dat ik twee ochtenden in Nederland werk, dus mijn computer zit ook in de tas. We reizen alleen met een rugzak dus ik heb maar een trui minder meegenomen om plek te hebben voor de desktop. Het busstation is gesloten als we er aankomen en een vriendelijke Portugees die ook staat te wachten weet het verder ook niet. Gelukkig staat er nog iemand te wachten die het wel weet. We moeten gewoon bij het bushokje aan de straat wachten. Ook goed, maar helaas is er dus geen mogelijkheid om te plassen en de rit duurt 2 uur en ja, thuis zijn we wel even gegaan natuurlijk, maar na een autorit moet ik altijd even plassen.
De bus komt precies op tijd en dan geven we Tim een kus en stappen we in. Fea en Max zitten naast elkaar en ik zit aan de andere kant van het gangpad naast een hele grote meneer. Maar we zitten en ik weet dit keer zeker dat de bus tot aan het vliegveld rijdt. Er kan nu niets meer mis gaan.
Maar na 10 minuten moet ik zeggen dat het niet zo fris ruikt in de bus. Hij zit ook tjokkie vol, dus ik kan ook niet ergens anders gaan zitten om iets meer beweegruimte te hebben. Ik wil eigenlijk een dutje doen ofzo, maar de stank wordt steeds erger. Het is niet speciaal mijn buurman, ook al ruikt hij niet heel fris, het is de hele bus. Fea zegt ineens: mama volgens mij zit er iemand scheten te laten hahaha. Zo ruikt het inderdaad. Een aantal mensen slapen en die laten vast vanalles vliegen.
Om 5 uur zijn we op het vliegveld en we rennen de frisse lucht tegemoet en meteen de wc’s in. Nederland we komen er aan!
We beginnen ons Nederland bezoek met een dikke knuffel aan mijn vader, want die is ons op komen halen. Het wordt 3 dagen Baarn, dan 3 dagen Gaanderen en dan nog 2 nachtjes Baarn en hups weer naar huis.
Ik ging trouwens weg met 30 graden en ik vind het echt ijskoud in Nederland. Helaas is de herfst ook in Portugal begonnen. Ik heb de laatste 3 zomerdagen van het jaar gemist.
We rennen alle kanten op om zoveel mogelijk mensen te zien, maar ook een gegeven moment is het op, dan wil ik niemand meer zien haha.
Moe en voldaan vliegen we de 22ste weer naar huis en het is in Portugal net zo grauw als in Nederland. Toch is het lekker om weer thuis te zijn hoor. De volgende dag gelijk maar weer aan het werk en Fea en Max naar school. Terwijl ik zit te werken komt er een vriend langs. Hij vertelt dat Mike, die al een tijdje tong kanker heeft en niet lekker ging, ineens aan zijn laatste dagen toe is. Pfff, dat hakt er even in. Mike heeft de forest school hier opgezet en dat is een van de dingen waarom we verliefd werden op deze plek. Tim en die vriend hebben al bijna een jaar geleden de forestschool overgenomen om het draaiende te houden. Om de week hoost één van hun de vrijdag. Terwijl we het erover hebben en bedenken wanneer we langs kunnen gaan, word die vriend gebeld en het is al gebeurt. Hij is overleden. Hij had blijkbaar geen zin in dagen afscheid nemen.
Het is het eerste overlijden van de groep mensen die we kennen en met wie we een community vormen. Mike was hier als een van de eerste en als forestschool hoost was hij zeer geliefd onder de kinderen. We horen dat hij vanavond opgehaald wordt voor de crematie, dus als we afscheid willen nemen dan moeten we er voor 7 uur zijn.
In Portugal is het normaal dat je binnen 24 uur gecremeerd of begraven bent. Je kan natuurlijk wel aangeven dat er meer tijd tussen moet zitten, maar bij Mike gaat het op de Portugese manier en er wordt gevraagd of we vanavond allemaal een kaars mee willen nemen om zijn weg naar een nieuw begin te verlichten.
Iedereen blijkt er te zijn met kaarsen, klankschalen en bloemen. Als hij opgehaald wordt dan vormen we een lange rij van de achterdeur tot aan de poort met kaarsen en het is prachtig. Terwijl ze hem in de auto laden, zijn wij klaar gaan staan langs de weg en zo zeggen we Mike gedag.
En we gaan door…..
De volgende dag moeten we ons voorbereiden op een groot Halloween feest. De vrouw van Mike laat ook weten dat we vooral moeten feesten zoals gepland. De jongens gaan knutselen en alles wordt klaargezet. Ook moeten we de camper ophalen. Ze hebben de laatste storing niet kunnen maken. Het remlicht rechtsachter gaat af en toe aan en ze weten niet waarom. We gaan een knop tussen de accu zetten en als je dan parkeert dan schakel je daarmee de stroom uit. Het lukt even niet om hem op te halen, dat moet volgende week maar.
We slapen weer een nachtje en dan is het Halloween feest.
We feesten tot middernacht, maar dan is de koek wel op. Ik voel een nare verkoudheid opkomen en ik ben doodop. De volgende dag is er nog een feestje en ik ga er wel heen, maar ik trek het niet, dus blijf een beetje in een hoekje tot iemand weggaat die langs ons huis rijdt en ik mijn kans pak.
Ff niks doen moet ook kunnen, want de volgende dag is het maandag en dat zit ik weer met mijn snufferd achter de computer, mensen werk aan te bieden die liever hun bed niet uit komen.
Ik doe dat dan ook met een kop vol snot en hoest me suf. Ik kwam erachter dat de dagen dat ik niet hoefde te werken, dat ik die ook niet betaal krijg, want ik mag mijn opgespaarde vakantiedagen nog niet gebruiken. Met wat aandringen mag ik er toch twee gebruiken als bijzonder onverwachts verlof. Als ik me vandaag ziek meld dan krijg ik ook niet betaald, dus ik snotter mijn werkuren wel voorbij. Helaas zijn al onze reserves op en moeten we zoveel mogelijk uren maken.
Ik sjok even een weekje rond met mijn snotkop pffff. Gelukkig gaat de zon in november weer schijnen.
Weer heerlijk om te lezen!
En ook leuke fotos. Wat zijn de kids al weer groot!!!!!